Ο πόλεμος

Σκοτάδι. Γυμνά δέντρα, άφυλλα. Ένας αετός πετάει σκιάζοντας το τοπίο. Μια δεσποτική μορφή, εξουσιαστική, τριγωνική, γεμάτη αράχνες, έντομα στο πανωφόρι της, κοιτάζει τον έρημο τόπο. “Ο πόλεμος εισβάλλει στον ατάραχο ύπνο των αθώων“. Τα βιβλία δεν έχουν θέση στην έπαυλή του. “Ο πόλεμος δεν ήταν ποτέ ικανός να διηγηθεί ιστορίες“. Η μπότα του είναι σκληρή.

Σπίτια ζωντανά δεν βλέπεις, “ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ“*. Μόνο εργοστάσια παραγωγής όπλων, θανάτου και πόνου και πανομοιότυπων, άκαμπτων ανθρώπων, έτοιμων να θυσιαστούν και να πέσουν για την πατρίδα, τον αρχηγό, για όποιον.

Για το θλιβερό ανεπίγνωστο των ανθρώπων, το σκότος τους που πολλαπλασιάζεται θρηνητικά, το φρενήρες θάμπος τους, το ασάλευτο ρέκβιέμ τους μπροστά στο αδηφάγο συνώνυμο του θανάτου, συχνά και χειρότερο αυτού, τον άτεγκτο “παππού” που δεν γνωρίζει ιστορίες και παραμύθια να σε ταξιδέψει, αλλά υπερεκκρίνει συγκρούσεις και οδυρμό και δράματα που θες να ξεχάσεις.